Αρχική σελίδα

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Το λάθος


Πολλές φορές, όταν μιλάω με γονείς , μου κάνει εντύπωση πως κάποιοι  και συνήθως γονείς εξαιρετικών μαθητών αναζητούν κυριολεκτικά με τον μεγεθυντικό φακό "λάθη" και "παραλείψεις" των παιδιών τους ώστε να αμφισβητήσουν και να εναντιωθούν στην άποψη που τους εκφράζω πως τα παιδιά τους τα πηγαίνουν θαυμάσια  και είναι πραγματικά πολύ καλοί έως άριστοι μαθητές.
Άλλες φορές πάλι μου λένε τη γνωστή φράση : "Ε, ναι θα μπορούσε να ήταν καλύτερος/η όμως αν..." και αρχίζουν ένα κατεβατό όπως, "αν δεν ξεχνούσε καμιά φορά τους τόνους, αν δεν ξεχνούσε το διπλό ρ στο θάρρος"  κ.ο.κ.
Να σας πληροφορήσω πως συνήθως  μιλάμε για παιδιά που σε ορθογραφία ή σε διαγώνισμα  δεν έχουν πάρει κάτω από Α ή 9 , ότι γράφουν εκθέσεις που ζήτημα είναι αν θα βρεις στις 100 λέξεις  2-3  που να θέλουν κάποια διόρθωση , βγάζοντας εξαιρετικό νόημα και φαντασία.
Και όταν εγώ τους λέω ότι τα πάνε περίφημα κατσουφιάζουν και κατεβάζουν κάτω τα μάτια αναστενάζοντας.
Ε, λοιπόν πιστέψτε με ,εκείνη τη στιγμή θεωρώ πως αν αρχίσω να παραπονιέμαι για τα παιδιά τους και  μπω στη διαδικασία της γκρίνιας για 2-3 λάθη υιοθετώντας την άποψή τους, τότε νομίζω πως θα δω το πρόσωπό τους να φωτίζεται , θα δω ένα χαιρέκακο χαμόγελο και μια άμεση ανταπόκριση: "Αυτά του λέω κι εγώ . Πείτε τα κύριε Γιώργο, να τα ακούσει να μάθει. Χάλασε μια έκθεση 2 σελίδων για ένα λάθος!",
και αν θέλω να τον "ενθουσιάσω" ακόμα περισσότερο.... " Ναι, όπως τα λέτε ! Τα καταστρέφει όλα σε μια απροσεξία της στιγμής! Τίποτα,  μία είναι λύση . Περισσότερη γραμματική, περισσότερες ασκήσεις, περισσότερα φυλλάδια , περισσότερα...."
Σταματάω. Με συγχωρείτε, ούτε να το φανταστώ δεν μπορώ, σφίγγεται το στομάχι μου.
Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να ασκούμε κριτική και ειδικά στα μικρά παιδιά μας. Για πόσα μπορούμε να τα "κατηγορήσουμε"....
Φυσικά μπορούμε να το σκεφτούμε και λίγο αλλιώς, όπως το ότι θα μπορούσαμε να τα συγχαρούμε που είχαν ας πούμε στην έκθεσή τους 234 λέξεις σωστές από τις 240.
Να τα συγχαρούμε επειδή  έβαλαν τόνο στις 237 από τις 240.
Να τα συγχαρούμε διότι  η αφήγησή τους μας έστειλε στα ουράνια με την ειλικρίνεια και τη γλαφυρότητά της.
Να τα συγχαρούμε γιατί  κλείσαμε τα μάτια και οι εικόνες περνούσαν μπροστά από τα μάτια μας σαν ταινία.
Και πόσες φορές νομίζετε θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε ζωντανά έναν συγγραφέα να σας διαβάζει το έργο του...;

Οι γονείς που τονίζουν μόνο ή περισσότερο  τα λάθη στα παιδιά τους δημιουργούν παιδιά ανασφαλή και φοβισμένα.
Παιδιά που πάντα θα κυνηγούν τον βαθμό για να ικανοποιήσουν τους γονείς τους και όχι για να νιώσουν  την ευτυχία  και την ικανοποίηση που φέρνει η νέα γνώση .
Και μόλις τον φέρουν, ε τότε θα χαρούν ένα  λεπτό και μετά θα ξαναγχωθούν για το τι θα κάνουν στο επόμενο διαγώνισμα.
Πόσο τα νιώθω αυτά τα παιδιά, πόσο με συγκινούν, πόσο θα θελα να βλέπω τα μάτια τους να μην κοκκινίζουν όταν θα αντιλαμβάνονται  κάτι που δεν έκαναν σωστά κι ας είναι τόσο δα μικρό.
 Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο , να το βροντοφωνάξω ότι είναι άξια και ξεχωριστά παιδιά ! Να το κάνω και να με πιστέψουν οι γονείς τους...

Όταν ήμουν νέος δάσκαλος πριν περίπου 20 χρόνια , είχα στην τάξη μια καταπληκτική μαθήτρια.
Στην πρώτη γνωριμία με τη μαμά της όταν της είπα πόσο ξεχωριστή μου φαίνεται , μου απάντησε με ένα  χαμόγελο που άγγιζε την ειρωνεία :
" Ε, ναι καλά , τι θα πείτε...; Τα λάθη που κάνει δεν τα βλέπετε;"
Ζαλίστηκα , έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Λες να μην μιλάμε για το ίδιο παιδί;
Ε, λοιπόν όσο και να προσπαθούσα να πείσω τη μαμά για την αξία της μικρής , η μαμά δεν άκουγε κουβέντα.
Στο τέλος μόνο ακούστηκε ένα "Ε, εντάξει.... καλή είναι".
Πρέπει να μιλούσαμε 10 λεπτά και όταν έφυγε νόμιζα πως δεν είχα το παραμικρό κουράγιο να σύρω τα πόδια μου.
Είχα εξαντληθεί!

Και ήρθε αυτή η μέρα...
Σήκωσα τη μικρή σε ένα πρόβλημα στα μαθηματικά. Ποτέ δεν είχε δυσκολία.
Αυτό όμως ήταν δύσκολο και το ήξερε. Σήκωσε το χέρι της, μοναδικό στην τάξη, οπλίστηκε με θάρρος και σηκώθηκε.
Δύσκολο πρόβλημα, μάχη κανονική. Έκτη τάξη βλέπετε.
Και έκανε ένα λάθος. Το κατάλαβε. Δεν της έβγαινε η λύση.
Εγώ ήμουν μακριά στο πίσω μέρος της τάξης , όρθιος την καμάρωνα να παλεύει με τους δεκαδικούς και τα κλάσματα.
Και τότε είδα!
Είδα από 4-5 μέτρα απόσταση, φαινόταν καθαρά!
Είδα τον λαιμό της να πάλλεται σε ένα μικρό σημεία , κάπου αριστερά.
Πλησίασα.
-Κάτσε να δω λίγο κάτι. Κάτι έχεις στο λαιμό σου , σαν σκουπιδάκι, της είπα και την ακούμπησα με τα δυο μου δάχτυλα.
Την ακούμπησα και μέτρησα.
Μέτρησα 125 παλμούς το λεπτό και τα μάτια της να είναι βουρκωμένα.
-Έλα  τώρα , δεν χρειάζεται να ανησυχείς τα πας περίφημα λίγο ακόμα και θα το λύσεις. Γιατί αναστατώθηκες;
-Γιατί φοβάμαι, κύριε.
- Τι φοβάσαι;
-Μην κάνω λάθος!

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει και το θυμάμαι σαν χτες. Με άλλαξε αυτό το περιστατικό , με άλλαξε πολύ.
Συμπονώ αυτά τα παιδιά που όλοι νομίζουν πως στέκουν δυνατά και είναι πάντα άριστοι μαθητές. Τα συμπονώ γιατί ξέρω πως πολλά από αυτά παλεύουν με ένα λάθος.
Όχι το δικό τους αλλά αυτό που τους έχουν φορτώσει να κουβαλάνε κάποιοι άλλοι...

Ο δάσκαλος της τάξης
Γιώργος Πατσουλάκης


Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Οι εργασίες του Σαββατοκύριακου


Το Σαββατοκύριακο πρέπει να ξεκουραζόμαστε. Αλλά μόνο εμείς;
Αφήστε τους εγωισμούς και τα παιδιά να ξεκουραστούν.
Τα φορτώνουμε μαθήματα και εργασίες , λες και τα εκδικούμαστε.
-Κάθεσαι, ε; Πάρε να έχεις!
Τι κι αν κάποιοι γονείς αρέσκονται στο να βλέπουν τα παιδιά τους να μην σηκώνουν κεφάλι από τα βιβλία , τα τετράδια και τις "δοξασμένες" φωτοτυπίες για να μην τους ενοχλούν ή να μην βλέπουν πολλή τηλεόραση...
Είναι λιγότεροι από αυτούς που καταλαβαίνουν ότι τα παιδιά χρειάζονται ισορροπία στις εργασίες τους. Απλά φωνάζουν περισσότερο....
Δάσκαλοι , μην υποκύπτετε.
Γονείς, αν δεν θέλετε τα παιδιά σας να βαριούνται , αν δεν θέλετε να είναι συνέχεια μπροστά στην τηλεόραση , αν ..., αν....,αν...., παίξτε , καθίστε μιλήστε, διασκεδάστε , βολτάρετε μαζί τους.
Ξεκουραστείτε μαζί!

Ο δάσκαλος της τάξης 
Γιώργος Πατσουλάκης 

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Η συνταγή του καλύτερου δασκάλου

Σήμερα και καθώς πλησιάζουν οι γιορτές του Πάσχα,είχαμε κανονίσει με τα παιδιά της τάξης  (Β΄Δημοτικού) να φτιάξουμε κουλουράκια.
Τα υλικά ήταν έτοιμα, τα παιδιά έφεραν λεκάνες για το ζύμωμα και χαρτοπετσέτες.
Ο μόνος που δεν ήξερε τι τον περιμένει ήμουν εγώ...

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Ελλάς-Ρωσία-Πακιστάν...


Πρόσφατη η Πρωταπριλιά και μου ήρθε στο μυαλό το πρωταπριλιάτικο ψέμα , που θυμάμαι πιο έντονα από τα μαθητικά μου χρόνια.
Πρέπει να πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού , έτος 1979...
Μια μέρα τέλεια από κάθε άποψη, καθαρά ανοιξιάτικη. Ένα γλυκά ζεστό πρωινό και ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό.
Είχαμε καιρό να πάμε εκδρομή και όλα τα παιδιά ήμαστε ξεσηκωμένα.
Βλέπετε τότε (οι παλιότεροι θα θυμούνται), πηγαίναμε εκδρομές με τα πόδια σε μεγάλους ανοιχτούς χώρους , μόνο για παιχνίδι...
Το σχολείο μου πήγαινε εκδρομές στην Αγία Βαρβάρα (κοντά στο Αιγάλεω) , σε ένα τεράστιο χώρο με χώμα για παιχνίδι και την εκκλησία να δεσπόζει στο κέντρο , μαζί με τη λιμνούλα με τα χρυσόψαρα. Ιδανικός τόπος για ατελείωτο παιχνίδι αλλά και για ξεκούραση.
Πριν ακόμα χτυπήσει το κουδούνι είχαμε ξεσηκωθεί. Στόμα με στόμα η λαϊκή απαίτηση γιγαντωνόταν.
ΕΚΔΡΟΜΗ! ΕΚΔΡΟΜΗ!
Όσο πλησίαζε η ώρα για το κουδούνι, όλο το σχολείο φώναζε αυτή τη μεθυστική λέξη...
Και όταν πια καταλάβαμε ότι το κουδούνι αργούσε να χτυπήσει, σημάδι ότι οι δάσκαλοί μας συνεδρίαζαν για να αποφασίσουν, οι φωνές μας θέριεψαν και τότε μέσα στον ενθουσιασμό μας και τον τρελό παλμό που μας είχε κυριεύσει γεννήθηκε το σύνθημα...
-"Ελλάς-Ρωσία-Πακιστάν! Αν δε μας πάτε εκδρομή θα γίνει Βιετνάμ!"
Και δώστου να το φωνάζουμε.
-"Ελλάς-Ρωσία-Πακιστάν! Αν δε μας πάτε εκδρομή θα γίνει Βιετνάμ!"
 Το σύνθημα διακόπηκε μόνο από το κουδούνι.
Δε θυμάμαι ποτέ άλλοτε να είχαμε κάνει τόσο γρήγορα γραμμές και να υπήρχε τόση ησυχία πριν ακουστεί η φωνή δασκάλου. Κρατούσαμε μέχρι και την αναπνοή μας...
Ο Διευθυντής βγήκε , ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι δάσκαλοι.
Ξεκίνησε η προσευχή...τελείωσε η προσευχή...βουβαμάρα...
-Λοιπόν ανεβείτε στις τάξεις σας, αφήστε τις τσάντες σας και κατεβείτε να πάμε εκδρομή!
Ε ρε , ένας χαμός που ακολούθησε! Αγκαλιαζόμαστε και χοροπηδούσαμε λες και δεν είχαμε ξαναπάει ποτέ εκδρομή!
Ανεβήκαμε γρήγορα στις τάξεις. Κατεβήκαμε ακόμα πιο γρήγορα.Κάναμε γραμμές.
Ο Διευθυντής στη θέση του. Ξεροβήχει και ...
-Αγαπητά μου παιδιά! Καλό μήνα και καλή Πρωταπριλιά! Περάστε πάνω για μάθημα.
Σιγή...παγωμάρα...ό,τι και να πω αυτή η ησυχία δεν περιγράφεται. Το σώμα μου είχε μουδιάσει από πάνω μέχρι κάτω. Τα πόδια δεν μπορούσαν να κάνουν βήμα. Δεν είναι δυνατόν ! Δεν είναι δυνατόν!
Μπήκαμε στις τάξεις μας σαν ρομπότ, αργά ,σταθερά, με χαμένο βλέμμα...
Στο σχόλασμα, γυρνούσα με τη μητέρα μου μαζί σπίτι, που ήταν δασκάλα στο ίδιο σχολείο, άρα και συνένοχος!
-Γιατί ρε μαμά; Γιατί μας κάνατε τέτοιο αστείο; Γιατί αυτό το ψέμα; Δεν μπορούσατε να βρείτε κάτι άλλο;
Η μητέρα μου κάτι πήγε να ψελλίσει , αλλά κατάλαβε πως ό,τι και να έλεγε εκείνη την ώρα....
Το μόνο που θυμάμαι από το γυρισμό είναι η άσφαλτος του δρόμου. Το κεφάλι μου δεν το σήκωσα ούτε για να βλέπω μπροστά μου. Δε σηκωνόταν το ρημάδι.
Και από μέσα μου να  ακούω τον εαυτό μου να τραγουδάει:
"Ελλάς-Ρωσία-Πακιστάν..."

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Εμφύλιος δασκάλων...;


Παρ' όλο που πολλές φορές έχω αγανακτήσει με τη συγκεκριμένη σελίδα που αναπαράγει και καλλιεργεί, πολλές φορές,  ένα είδος σύγκρουσης μεταξύ κοινωνικών ομάδων,  δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη την είδηση αυτή.
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο γονιός θεωρεί λάθος να μην επιτρέπει η δασκάλα στα παιδιά του τμήματός της  να συμμετέχουν σε εκδρομή για εκπαιδευτικούς λόγους ,από τη στιγμή που δε συγκεντρώνονται τα 3/4 του τμήματος, όπως λέει ο νόμος.
Κι όμως αν οι επισκέψεις αυτές είναι όντως πρόβλημα για μερικούς γονείς, λόγω της οικονομικής κατάστασης και δε συγκεντρώνεται ο απαραίτητος αριθμός μαθητών , τότε σαφώς υπάρχει θέμα.
Για φανταστείτε κάποιος "καλοπροαίρετα" να καταγγείλει τη δασκάλα ότι συνοδεύει τα παιδιά σε επίσκεψη χωρίς να τηρούνται οι προϋποθέσεις του νομού για την πληρότητα.
Τότε ποιος θα δώσει λόγο...;
Ίσως τελικά να μην είναι ένας εμφύλιος δασκάλων, αλλά μια κατάσταση που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και να την αντιμετωπίσουμε και εμείς στα δικά μας σχολεία. 

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Η πρώτη μου δημοσίευση!

Αποφάσισα να ονομάσω το μπλογκ μου , "Συνοικία το όνειρο".
Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω την ομώνυμη ταινία που έχει σκηνοθετήσει και πρωταγωνιστεί ο Αλέκος Αλεξανδράκης  αλλά και το τραγούδι  ,σήμα κατατεθέν,  της ταινίας από το Γρηγόρη Μπιθικώτση.
Άλλωστε όλοι μια γειτονιά είμαστε...


Τα λέμε...